Het is zover. Maanden, weken en dagen praten over wat komen zal, tot nu toe eigenlijk niet echt volledig beseffen wat er je te wachten staat en, jezelf kennende, verrassend niet zenuwachtig zijn. Maar nu ís het moment daar.

Ik kijk er echt naar uit. Bewust heb ik me tot nu toe weinig bezig gehouden met verwachtingen aan het avontuur te stellen. Ik vertrek nagenoeg tabula rasa en laat alles op me af komen. Ik denk wel dat zo’n ingesteldheid in dit geval de juiste is.

Het wordt ook echt tíjd dat we vertrekken. Je voelt een bepaalde climax opbouwen en de laatste dagen is die spanning toch meer onaangenaam dan aangenaam. Er is toch wel wat werk in de administratieve voorbereiding gekropen, er is in een verstikkende driedaagse afscheid genomen van familie en goede vrienden (met speciale vermelding voor Dinosaur Dave, die smachtte naar een vermelding op mijn blog, ik verwacht van zijn kant nu minstens een reactie op deze post  ), er is een gevoel dat er nog zoveel moet gebeuren terwijl je je ’s morgens afvraagt aan wat je moet beginnen,… Kortom: het mag nu echt beginnen!

Vandaag, de laatste dag in dit Belgenland, wordt een dag om relax naar woensdag toe te leven. Alles wat klaar ligt voor de bagage gaat de koffer in en een terrasje in Torhout met de harde kern. Dat moet het dan ongeveer zijn. Klaar voor woensdag die trein om 5u22 op te stappen en om 10u00 hogere sferen op te zoeken… Vermoedelijk wordt dit dan ook de laatste post vanuit België, hopelijk kan ik snel iets posten na aankomst…

Ciao!