Zoals de titel het aangeeft hebben we een behoorlijk divers weekend achter de rug. Vrijdag gingen we kijken naar het Troy women soccer team kijken. Stilaan zijn we trouwe supporters geworden. Natuurlijk omdat we zo’n voetballiefhebbers zijn… En wat wil een supporter meer dan een foto met zijn favoriete speler? Toen we vrijdag hoorden dat het de op één na laatste thuismatch van het seizoen was moesten we ons dus haasten om die foto te bemachtigen. Het resultaat mag er best zijn: twee supporters met hun favoriete speelster Megan, de centrale verdedigster van de Trojans!

Afgelopen weekend brachten we ook de Belgische keuken eventjes in Amerika. Een tijdje geleden maakten we reeds de afspraak met onze klasgenoot Alfredo en zijn vrouw voor een uitwisseling van de Belgische en Mexicaanse keuken (Alfredo heeft namelijk Mexicaanse roots). Vrijdagavond mochten de Belgen de spits afbijten. En wat konden we beter klaarmaken dan Gentse stoverij? Zo gezegd, zo gedaan. We hadden wat vrees voor hun appreciatie maar Alfredo en Aline vonden het heel lekker. Iedereen at zijn buikje rond en was tevreden! We trekken de laatste tijd meer en meer op met Alfredo en Aline. Als bedanking voor hun gastvrijheid maakten we een last-minute geïmproviseerd aandenken voor hen…

Zondag was het terug game time! Geen wedstrijd van de Trojans deze keer maar een duel tussen twee teams uit de National Football League (NFL). Alfredo’s favoriete team, Chicago Bears, speelde tegen de Atlanta Falcons. Het was in ieder geval een hele andere beleving dan een wedstrijd hier in Troy. Het gaat dan ook om professionele teams en niet om “college-football”. In een prachtig overdekte dome met een capaciteit van 70 000 mensen was er dan ook een totaal andere sfeer. 

 

We vertrokken zondagochtend om 6u30 (!) voor een rit van drie uur naar Atlanta. Met benzine in de Land Rover, 24 cans Coors Light op de achterbank, de nodige rap-beats uit de radio en een Bears “foamhead” op ons hoofd waren we volledig klaar voor de game day! Aangekomen in Atlanta zorgen we tijdens het “tailgaten” voor de innerlijke mens…

 

Om 13u begon de wedstrijd. De sfeer rond het footballgebeuren is voor ons eigenlijk het leukste want het spelletje vinden we eigenlijk maar niets. Een wedstrijd duurt enorm lang en het spel ligt voortdurend stil. De match wordt zelfs stilgelegd voor een commercial break op televisie! De Chicago Bears waren de hele wedstrijd op achtervolgen aangewezen. Het leek dus op een overwinning voor de Falcons af te steven, maar het slot van de wedstrijd bracht nog heel wat spanning. Met nog iets meer dan 6, amper 6, seconden op de klok slaagden de Bears erin op voorsprong te komen: 20-19. Het spel werd enigszins op vreemde manier door de Bears hervat waar de Falcons hun voordeel konden uit halen. Met nog amper 1 seconde op de klok mochten ze een “field kick” nemen. Paf, binnen en gedaan voor de Bears: 22-20! Op enkele seconden tijd van de euforie in verdriet Nee, zo erg was het nu ook niet voor ons, maar we leefden toch wel mee!

 

De fans van de Bears dropen dus af, verassend gediscplineerd trouwens. Want dat is wel een verschil tussen football en voetbal, de fans worden hier helemaal niet gescheiden. Tijdens de wedstrijd zitten de supporters gewoon door elkaar en worden ze ook niet gescheiden naar buiten gelaten. Gezien we wel regelmatig relletjes gewoon zijn in het voetbal, vreesden we gezien de wedstrijdafloop ook wel voor wat onrust. Maar dat verliep allemaal relatief op ‘t gemak. Natuurlijk krijg je wat schouderklopjes en smalend commentaar van de Falcons-supporters…

Alfredo was behoorlijk pissed off. We brengen hem dan ook weinig geluk. Telkens wij samen met hem naar zijn favoriete football- of baseballteam kijken verliezen ze… De stemming was dus wat bedrukter in de auto! Totally wasted  van vermoeidheid werden we rond 21u afgezet aan Pace Hall. De wedstrijd kon wel wat beter afgelopen hebben, maar toch was het een mooi afsluitend weekend van een anders veel te grijze Fall Break! Foto’s uiteraard op hun vertrouwde plekje!