Het verdict

Vandaag ben ik naar de orthopedist geweest. Reden van het onderzoek was natuurlijk de blessure die ik opliep tijdens de voetbalwedstrijd van zaterdag. Aangezien ik geen pijn had en mijn voet behoorlijk kon bewegen in het halfopen gips vertrok ik met de nodige dosis hoop maar met het slechtste scenario in het achterhoofd naar Dr. Will Smith, een sympathieke dokter met bovendien Vlaamse roots!

Het slechtste scenario was in dit geval een gebroken enkel. Op de x-ray zaterdag kon met niet uitmaken of mijn voet al dan niet gebroken was. Een breuk zou toch wel een serieuze domper zijn op een deel van mijn verblijf in de VS, want zes weken gips én op krukken zou dan wel een zwaar verdict zijn. Het beste scenario daarentegen was uiteraard slechts een verrekking van de gewrichtsbanden. Bij een verrekking zou ik wellicht rond de 4 weken in het gips moeten en niet constant op krukken moeten lopen.

De waarheid ligt zoals altijd ergens tussenin. Zodoende ook het verdict van Dr. Smith. Bij het openen van het halfopen gips was het al snel duidelijk dat de zwelling nog niet helemaal weg was en dat het onder mijn enkel behoorlijk blauwtjes was. Ik wist ongeveer al hoe laat het was dan. De dokter kwam het nog even bevestigen: ik heb 2 van mijn 3 ligamenten gescheurd, weliswaar niet volledig. Het resultaat is 6 weken gips. Ik loop dus vanaf vandaag in een knoert van plaaster!

 

Toch is er één lichtpuntje in het verhaal want ik hoef zodra de gips volledig droog is niet meer op krukken te lopen. Een ondersteunende voet maakt mij dus een stuk mobieler. En daar ben ik best wel blij om. De trip naar de Westkust komt begin december niet in het gedrang. Op 22 december wordt ik uit mijn leiden verlost en zal het gips verwijderd worden.

Al bij al ben ik wel tevreden met de diagnose. Het had zeker slechter gekund, maar ik had natuurlijk ook wel een stuk positiever nieuws kunnen krijgen. Voetballen houdt natuurlijk risico’s in, maar het is spijtig dat het net in de VS moet gebeuren. In ieder geval denk ik niet dat ik mijn voetbal nog zal hervatten in het tweede semester en zal ik ruim de tijd nemen om goed te herstellen.

Meteen wordt ik dan ook geconfronteerd met ziekteverzekering in de Verenigde Staten. Van alle cowboyverhalen heb nog niets gemerkt en loopt het dus allemaal heel gesmeerd. Ik heb nog geen dollarcent moeten neerdokken en men vraagt amper naar mijn verzekeringspapieren. Bovendien verloopt alles van het papierwerk via het ziekenhuis en moet ik me daar ook weinig zorgen in maken. Ik ben natuurlijk ook wel goed verzekerd. Ik kan rekenen op een health insurance van Troy University en daarnaast heb ik ook een verzekering bij Europ Assistance.

Natuurlijk kan ik als kreupele ook op een beetje extra aandacht rekenen van iedereen. En dat is ook wel fijn uiteraard! Alles goed dus, no worries voor het thuisfront!