Het is zover. Maanden, weken en dagen praten over wat komen zal, tot nu toe eigenlijk niet echt volledig beseffen wat er je te wachten staat en, jezelf kennende, verrassend niet zenuwachtig zijn. Maar nu ís het moment daar.

Ik kijk er echt naar uit. Bewust heb ik me tot nu toe weinig bezig gehouden met verwachtingen aan het avontuur te stellen. Ik vertrek nagenoeg tabula rasa en laat alles op me af komen. Ik denk wel dat zo’n ingesteldheid in dit geval de juiste is.

Het wordt ook echt tíjd dat we vertrekken. Je voelt een bepaalde climax opbouwen en de laatste dagen is die spanning toch meer onaangenaam dan aangenaam. Er is toch wel wat werk in de administratieve voorbereiding gekropen, er is in een verstikkende driedaagse afscheid genomen van familie en goede vrienden (met speciale vermelding voor Dinosaur Dave, die smachtte naar een vermelding op mijn blog, ik verwacht van zijn kant nu minstens een reactie op deze post  ), er is een gevoel dat er nog zoveel moet gebeuren terwijl je je ’s morgens afvraagt aan wat je moet beginnen,… Kortom: het mag nu echt beginnen!

Vandaag, de laatste dag in dit Belgenland, wordt een dag om relax naar woensdag toe te leven. Alles wat klaar ligt voor de bagage gaat de koffer in en een terrasje in Torhout met de harde kern. Dat moet het dan ongeveer zijn. Klaar voor woensdag die trein om 5u22 op te stappen en om 10u00 hogere sferen op te zoeken… Vermoedelijk wordt dit dan ook de laatste post vanuit België, hopelijk kan ik snel iets posten na aankomst…

Ciao!

Op amper vier dagen voor het vertrek is er al veel gebeurd. Eigenlijk zijn we zo goed als klaar voor de lift-off… Hetgeen nog rest op de checklist:

• Bagage maken!
• Afscheid van de beste vrienden vandaag en morgen!
• Afscheid van familie vandaag en morgen!
• Een reünie van de Coopman’s en de Warlop’s als ultieme afsluiter op maandag!

Vandaag stond onze afspraak in de Amerikaanse Ambassade op het programma. Eindelijk konden we dus werk maken van het meest essentiële document voor ons vertrek: het visum. Een aantal onzekerheden in onze documenten en het feit dat we deze procedure nooit eerder doorliepen zorgde toch wel voor wat spanning. Een waar ‘eersteschooldaggevoel’ overmande ons…

Twee uur, enkele tientallen voorgangers, enkele probleemgevallen en weigeringen in de rij voor ons later kregen we toch het verlossend bericht dat we beiden vrijdag ons visum mogen afhalen. Een foutje in de studentenadministraties zorgde er wel voor dat we slechts voor de eerste zes maanden een visum zullen hebben. In de VS dienen we dus nog een verlenging van onze vergunning aan te vragen. Maar zo’n verlenging kan blijkbaar snel in orde komen… Het voornaamste is dat we kunnen vertrekken. En eerstdaags komen ook onze vliegtuigtickets via taxipost naar ons toe: we zijn dan echt klaar om dit Belgenland te verlaten!

Western Kentucky University (WKU) is gevestigd in Bowling Green, KY en bestaat sinds 1906. Net als Troy University heeft WKU in zijn geschiedenis een aantal gedaantewisselingen ondergaan. Oorspronkelijk was de instelling immers een school voor lesgevers.

WKU biedt onderwijs voor ongeveer 20000 studenten. De hoofdcampus, College Heights, heeft haar naam blijkbaar niet gestolen. De campus is daar gevestigd op het hoogste punt van centraal-zuidelijk Kentucky en biedt naar verluidt een prachtig panorama over de Barren River Valley. Naast de hoofdcampus heeft WKU een aantal satellietcampussen.

Aan WKU gaan we de Master of Administrative Dynamics volgen. Deze opleiding wordt omschreven als een horizontaal programma doorheen diverse disciplines zoals economie, communicatie, management, organisatiekunde, politieke wetenschap en psychologie. Zo vormt het een opleiding voor toekomstige leidinggevenden die zowel in een publieke als private organisaties dikwijls geconfronteerd worden met multidisciplinaire uitdagingen.

De opleidingen die we in de Verenigde Staten gaan volgen kaderen in een programma Complementaire Internationale Studies (CIS). Het CIS-programma omvat opleidingen die complementair zijn aan de basisopleiding van een student en die georganiseerd worden in een buitenlandse hogeschool of universiteit. Na het succesvol afsluiten van zo’n opleiding bekomt de student een certificaat postgraduaat Complementaire Internationale Studies. De Hogeschool Gent heeft in het CIS-programma een samenwerkingsovereenkomst met Troy University en Western Kentucky University.

Troy University werd gesticht in 1887 als de ‘Troy Normal School’. Na een aantal gedaantewisselingen in haar historie werd de universiteit in 1967 omgedoopt tot de ‘Troy State University’ en in 2004 tot ‘Troy University’. De campus in Troy is de thuisbasis van de universiteit, maar Troy University telt nog 3 andere campussen in Dothan, Montgomery en Phenix City, telkens in de staat Alabama. Bovendien biedt ze een waaier aan faciliteiten aan in het kader van afstandsleren en een aantal opleidingen in samenwerking met de United States Armed Forces. In totaal studeren ongeveer 27000 studenten aan Troy University over alle campussen heen. In Troy studeren ongeveer 6500 studenten. Hier kun je de Alma Mater even lezen, en wees niet te beroerd om het hier ook eens mee te zingen! (wat me eraan doet herinneren dat ik het dringend moet instuderen!)

Aan Troy University gaan we de opleiding Master of Public Administration (MPA) voor één semester volgen. Het MPA-programma biedt een opleiding aan specifiek gericht op toekomstige tewerkstelling in de publieke- en non-profitsector. De opleiding vertoont dus sterke gelijkenissen met de opleiding Bestuurskunde en Publiek Management. Uiteraard zijn de vakken zorgvuldig uitgekozen zodat we ons inhoudelijk bijschaven. Bovendien liggen de roots van het publiek management in de VS. We gaan dus de roots van onze opleiding opzoeken!

… of de dag dat het inschrijvingsbewijs voor Western Kentucky University in de bus viel. We zijn dus in de laatste rechte lijn voor het verkrijgen van een visum!

Het wordt wel eens interessant om te weten waar we precies naartoe gaan binnenkort. Want ook voor ons hebben de bestemmingen wellicht nog veel geheimen. Voor ons, én voor u, zetten we in deze tweedelige reeks wat basisinformatie over onze reisbestemmingen op een rijtje. Vandaag deel II: Bowling Green, Kentucky!

Het tweede semester wordt een verblijf in Bowling Green, een stad van ongeveer 50 000 inwoners in de staat Kentucky. De hoofdstad van de ‘Bluegrass State’ is Frankfort met zijn bijna 30 000 inwoners. Net als Alabama heeft de naam Kentucky haar roots bij indianenstammen. Ken-tah-teh betekent “land van morgen” en situeert zich in het centrum van de Verenigde Staten.

Kentucky is bekend voor zijn vele meren zoals Kentucky Lake, Lake Barkley en Lake Cumberland. Het zuiden van de staat is heuvelachtig, met Black Mountain als hoogtepunt op 1262m. Ook de vele grotten zijn een bezienswaardigheid in Kentucky. In Kentucky zijn er, in tegenstelling tot andere regio’s van de VS, veel kleine dorpen of steden. Het geeft de staat een gezellige toets. De naam ‘Bluegrass State’ refereert naar de muziekstijl. Bill Monroe was met zijn band ‘The Blue Grass Boys’ de grondlegger van Bluegrass in de jaren ‘50 van vorige eeuw. Typische instrumenten zijn de mandoline, banjo, gitaar, viool, contrabas de dobro.

Kentucky telt negen districten en elk van die districten heeft aparte kenmerken en troeven. Whisky (Bourbon) en wijnproductie, Bluegrass-muziek, avontuur in de schitterende landschappen, net als in Alabama de steeds terugkerende erfenis van de Burgeroorlog, én vooral ook het fokken en verhandelen van volbloedpaarden. De stad Lexington, met haar 450 manèges in de omgeving, pretendeert de hoofdstad van de wereld te zijn als het op paarden aan komt. De Kentucky Derby is de beroemdste paardenrace van de VS.