Donderdag heeft Yves Leterme zijn intrek genomen in de Wetstraat 16. Meer dan tien maanden na zijn verkiezingsoverwinning mag hij de leiding nemen van de regering Leterme I. Eindelijk! De formatie was een echte lijdensweg en de installatie van het nieuwe bewind maakt er allerminst een einde aan.

Het regeerakkoord van Leterme I  werd niet ronduit positief onthaald. “Vaag”, “zonder concrete cijfers”, “asociaal”, “kil”, “een interim-akkoord”, het zijn niet bepaald lovende kritieken. Van een regering die zich kenmerkt door wantrouwen en rivaliteit kan je niet meer verwachten.

Velen stellen zich de vraag of Leterme I de vierjarige rit zal uitrijden. Er zijn immers nog heel wat obstakels die men zal moeten omzeilen. De staatshervorming van juli, verkiezingen in 2009 en BHV: you ain’t see nothing yet! Bovendien moet de partij van Leterme, CD&V, een strijd met zichzelf en haar kartelpartner uitvechten. Het kartel staat serieus ter discussie en de N-VA houdt CD&V in een greep.

“Vertrouwen kan je niet afkondigen, vertrouwen moet je verdienen”. Toepasselijker kon Yves Leterme zijn regeringsverklaring niet beginnen. De uitspraak geldt voor de Belgische politiek en vooral ook voor Leterme zelf. Er is nog een lange weg te gaan voor Yves…

2 februari 2008. 43 dagen nadat Verhofstadt III de eed heeft afgelegd en 49 dagen voordat Leterme het roer zou moeten overnemen lijkt er weinig te verschuiven in de impasse waarin de Belgische politiek zich bevindt. Uiteraard blijven de media de ontwikkelingen van dichtbij volgen, toch is het niet meer gespreksonderwerp nummer 1 bij de man in de straat.

Schijn

Intussen tikt de tijd weg. De vraag is nog maar of er in die kostbare tijd ook effectief resultaten worden geboekt. Verhofstadt III moet functioneren in moeilijke omstandigheden en haar werking is dus ook navenant. In het leven geroepen om de druk op België weg te houden lijkt het erop dat deze regering niet meer dan een schijnregering is. Het is soms pijnlijk om te aanschouwen. Van een team waar de ploegmaten elkaar het licht in de ogen niet gunnen en elkaar hypocresie verwijten moet je ook geen doelpunten verwachten.

Het Octopusoverleg

Ook het Octopusoverleg lijkt in alle stilte verder te werken. Leterme kondigde gisteren aan dat hij het overleg optimistisch ziet maar de staatshervorming “niet die van onze dromen” zal zijn. Dé grote staatshervorming moet je dus niet verwachten, het blijft uitkijken naar wat er wel uit de bus zal komen. Of er effectief een akkoord komt, kan niemand voorspellen. De enige vooruitgang die men op communautair vlak tot nu toe heeft geboekt is het feit dat de franstaligen blijkbaar willen praten of onderhandelen over een staatshervorming. Op de vraag of die fameuze staatshervorming oplossingen zal bieden voor de fundamentele problemen waarmee de Belgische staatsstructuur op dit moment kampt is het antwoord niet meteen duidelijk.

Gevolgen steeds duidelijker

De gevolgen van de politieke impasse worden ook steeds duidelijker, rechtstreeks en onrechtstreeks. Denken we maar aan de recente stakingsgolf en discussies over de koopkracht(illusie). Ook op internationaal vlak slaan we ontgetwijfeld een mal figuur. Vroeger konden we het Belgische model promoten en verdedigen op internationaal vlak. Nu zullen ze ons weglachen.

Vervroegde verkiezingen

Sommigen hebben het over vervroegde federale verkiezingen. Wanneer zouden die er dan komen? Vervroegde verkiezingen in 2008, wanneer de Paasklokken geen akkord meebrengen, zullen volgens mij niets oplossen. Als het na de verkiezingen van 2007 niet lukte, zal 2008 zeker geen soelaas brengen. Bij het falen van het Octopusoverleg zijn vervroegde federale verkiezingen in 2009 iets waarschijnlijker. Maar misschien wordt het allemaal niet zo erg en krijgen we met Pasen wel zicht op een communautair akkoord.

Naar een grotere crisis?

Dit alles lijkt wel tot een ultieme impasse te leiden. Faalt het Octopusoverleg, dan ziet het er pas slecht uit. Het lijkt er dus op dat een Paasakkoord wel erg noodzakelijk is. Maar dan rijst dezelfde vraag: zal een Paasakkoord effectief iets oplossen voor België? De fundamentele tegenstellingen zullen blijven en misschien worden Vlamingen en Walen dan nog vijandiger tegenover elkaar.

De regeringsformatie. Het was een beetje de rode draad door mijn dag vandaag.

Het eerste wat ik vanmorgen deed was Teletekst afschuimen om de reacties van de oranje-blauwe partijen te lezen op de ultieme nota van Leterme gisterenavond. Bleek in de loop van de voormiddag dat drie partijen hun fiat gaven. Maar de “nee” van Milquet duwde de Belgische politiek tegen de middag helemaal kopje onder. De politieke crisis in ons land lijkt nu toch groter dan ooit. 174 dagen wordt de oranje-blauwe formule bestempeld als de enige mogelijke coalitie. Maar vandaag stuurt men opeens de wildste verhalen de wereld in: Ecolo kan op de proppen komen om oranje-blauw te depaneren. Enfin, Vlamingen en Franstaligen raken het in dit miezerige landje niet meer eens over de invulling van onze federale staat. Een regimecrisis heet dat dan. Wat nu? Didier Reynders mag het misschien eens proberen, hij kijkt er toch al zo lang naar uit. Vandaag werd de naam van Verhofstadt zelfs gesuggereerd als informateur. In ieder geval, alles begint nagenoeg weer van vooraf aan. En waar het zal eindigen, wie zal het zeggen?

Zoals zoveel op zaterdag sluit ik mijn dag af met Studio 1. Voetbalcommentator Filip Joos maakte gebruik van de politieke actualiteit om het onvermogen van Lokeren vandaag te illustreren: “Lokeren lijkt wel aan het syndroom-Leterme te lijden, ze raken ook niet in de 16″. Flauwtjes Filip. Maar met deze quote lijkt de cirkel van mijn dag wel rond.

Woensdag 7 november lijkt een belangrijke dag te worden in de regeringsonderhandelingen. Net dan zullen we ook precies 150 dagen verder zijn dan 10 juni. Met het record van de langstlopende formatie (149 dagen) op zak, wordt het dan maar eens tijd om met resultaten af te komen.

Afgelopen week werd formateur Yves Leterme een ultimatum gesteld. Als er tegen 7 november geen zicht is op een doorbraak in het dossier BHV en de staatshervorming zou de Kamercommissie Binnenlandse Zaken eenzijdig de splitsing van BHV uitroepen. Hun 5 minuten politieke moed, weet u wel.

Leterme dacht afgelopen week een ontwerp van krachtlijnen voor een nieuw regeerakkoord klaar te hebben. Dan moesten énkel, ja énkel, nog de communautaire en budgettaire noten gekraakt worden. Maar uitgerekend op Halloweennacht kwam er geen groot deelakkoord.

En kijk eens aan, ook Joëlle Milquet gelooft vandaag weer in oranje-blauw. Alleen is een splitsing van BHV enkel mogelijk met versterkte rechten voor Franstaligen in de rand rond Brussel, met de benoeming van de Franstalige burgemeesters aldaar op kop. Zoniet, gedaan met de onderhandelingen. En dan zou een crisismanager in België welkgekomen zijn.

Wellicht zullen de onderhandelingen nog een tijdje duren, toch wordt deze week een belangrijke. Kortom, voor zij die zich nog interesseren in het politieke schouwspel wordt het een week om duimen en vingers van af te likken.

Alle inwoners van Kortemark kregen vandaag een brief in de bus van het Schepencollege. Het gemeentebestuur denkt er immers over na om dorpsraden te installeren in de deelgemeenten van Groot-Kortemark. De inwoners worden met het schrijven uitgenodigd voor een ‘denkavond’.

Bij het initiatief kan men op zijn minst een aantal bedenkingen maken. Aan de ene kant kan men het zien als een toenadering van het bestuur naar de inwoners toe. Het kan de burgers een platform geven om hun zegje te doen. Anderzijds sta ik negatief ten opzichte van het initiatief van een dorpsraad. Dat wijk- of dorpsraden in de deelgemeenten van een grootstad als Antwerpen zijn nut kunnen hebben, daar ben ik van overtuigd. De kloof tussen burger en politiek kan daar ongetwijfeld heel groot zijn. Maar voor een gemeente als Kortemark, met amper 12 000 inwoners? Voor wat kiezen we dan een gemeenteraad? Om nog een andere reden ben ik niet gewonnen voor het idee van een dorpsraad. In 1976 zijn zovele kleine gemeenten met elkaar gefusioneerd. Is het nu geen stap terug om in die kleine gemeenten een dorpsraad te installeren? Bovendien stel ik me ook vragen door wie die raden zullen bevolkt worden. Zullen het geen tweederangspolitici zijn die bij gemeenteraadsverkiezingen net de duimen moeten leggen tegen andere kandidaten, en die via die weg aan politiek willen doen? En hoe gaan die dorpsraden dan rapporteren aan het gemeentebestuur? Zal dat gebeuren via de gemeenteraad of rechtstreeks aan het Schepencollege? In het tweede geval zou de gemeenteraad zich wel eens gepasseerd kunnen voelen en wordt een dorpsraad als het ware een tweede gemeenteraad naast de andere. En zullen die dorpsraden dan verkozen worden? Of kan iedereen er vrij naartoe, waardoor er zich de ene keer niemand laat zien, en de andere keer 50 man staat te klagen?

Natuurlijk moeten we bereid zijn om te luisteren naar de motieven van het college, en hoe ze de invulling van een dorpsraad zien. Maar ik ben allerminst overtuigd van het nut van dorpsraden in een gemeente als Kortemark. Afwachten dus of de ‘denkavond’ meer helderheid brengt.

Klik hier en overtuig Joëlle Milquet…

Vandaag kregen we meer duidelijkheid omtrent de aangekondigde stoelendans bij de Vlaamse regering. Het nieuws bracht weinig verrassingen. Kris Peeters volgt zoals verwacht Yves Leterme op als minister-president. Ook Inge Vervotte laat het Vlaams niveau voor wat het is. Er moesten dus twee nieuwe Vlaamse ministers komen: het werden Hilde Crevits en Steven Vanackere.

Zo worden twee West-Vlamingen Vlaams minister. Hilde Crevits is momenteel eerste schepen in Torhout. Steven Vanackere is dan wel schepen in Brussel maar blijkt West-Vlaamse roots te hebben. Zijn vader is bovendien ooit nog Gouverneur geweest van de Provincie West-Vlaanderen. Beiden zijn voor de media wellicht minder bekend. Maar blijkbaar moet je niet altijd ‘in the picture’ lopen om je strepen te verdienen (oef…) Steven Vanackere was ook voor mij een nobele onbekende. Maar Hilde Crevits is mij niet vreemd. Korneel deed er immers zijn stage als parlementair medewerker. Sindsdien ben ik Hilde wat nauwer gaan volgen. Ik ben een wekelijkse bezoeker van haar uiterst aantrekkelijke webstek.

De Weekbode van 15 juni 2007 schreef overigens het volgende over haar “eventuele toekomstige” ministerpost: “Intussen is het almaar duidelijker dat Hilde Crevits in een snel tempo doorstoomt naar de top van de nationale politiek. Met Yves Leterme, de huidige onbetwistbare christendemocratische leider, is ze dikke maatjes, wat geen verbazing mag wekken.: beiden zijn West-Vlamingen, van ACW-strekking en keiharde werkers. Dat zal de Torhoutse advocate geen windeieren leggen. Bij de Vlaamse verkiezingen van 2004 stond ze op de West-Vlaamse lijst derde na Yves Leterme en N-VA’er Geert Bourgeois, maar in 2009 zou ze wel eens de koppositie aangeboden kunnen krijgen. Want op dat moment is Leterme wellicht federaal premier. Dan lijkt de kans rijp voor een eerste Torhoutse minister. Al blijft het bijzonder gevaarlijk om zoiets te voorspellen in de politiek. Het kan namelijk snel verkeren. Vraag maar na bij SP.A en Open VLD.”  

En blijkbaar kan het dus snel verkeren. Hilde stond de afgelopen federale verkiezingen als laatste bij de opvolgers. En daar haalde ze maar liefst meer dan 20 000 stemmen, een puike prestatie voor die positie. De ‘poulain’ van Yves Leterme wordt met de ministerpost bekroond voor hard labeur, enthousiasme en werklust. Ongetwijfeld wordt dat ook voor de Torhoutenaren een goede zaak. 

 Zaterdag legden de staatshoofden en regeringsleiders van de Europese Unie de basis voor een nieuw EU-verdrag. Ook dit keer werd bewezen dat een compromis bereiken in de Unie van 27 alsmaar moeilijker wordt. Het ‘hervormingsverdrag’ komt dus als geroepen, en hopelijk wordt de EU weer een stukje van de burger. 

Brussel was het toneel van de Europese raad voor staatshoofden en regeringsleiders, ook wel een ‘top’ genoemd. Het was de bedoeling om eindelijk uit de impasse te raken nadat de Europese grondwet de afgelopen jaren definitief in de koelkast werd geplaatst. Ook de term ‘grondwet’ wordt niet meer genoemd, het nieuwe verdrag moet een ‘hervormingsverdrag’ worden. De intergouvernementele conferentie (IGC) zou dan in de komende maanden de teksten moeten uitwerken.

Maar tot een compromis komen, zou moeilijk worden. Groot-Brittannië zit met het vetorecht en Polen wil liever niet dat er aan hun stemmenaantal in de raad wordt veranderd.

Compromisvoorstellen van de Duitse kanselier Merkel werden dan ook voortdurend afgeschoten. Na een marathonvergadering van maar liefst 36 uur werd er dan in extremis toch een akkoord bereikt. Daarmee heeft men de hoofdlijnen van de hervorming van de Europese Unie en haar instellingen uitgetekend. Toegevingen werden gedaan, en dat vond België, samen met een aantal andere landen, maar niets. Toch kon men de meningsverschillen enigszins wegwerken en kwam men tot een overeenkomst. Het was overigens de laatste EU-top van premier Guy Verhofstadt. De meest zichtbare nieuwigheden zijn een Europese president en een soort minister van Buitenlandse Zaken, al wordt die functie niet zo genoemd. Er is licht aan het einde van de tunnel, maar de tunnel is nog lang. Normaal volgt er nu geen inhoudelijke discussie meer, maar dat valt nog af te wachten.

Het hervormingsverdrag komt volgens mij niets te vroeg. Met de totstandkoming van dit verdrag is nog maar eens gebleken dat een Unie van 27 lidstaten het alsmaar moeilijker maakt om tot een akkoord te komen. Ook bij de werking van een Parlement van meer dan 750 leden stel ik mij vragen. Het hervormingsverdrag biedt daar enigszins een antwoord op door meer beslissingen met meerderheid te laten nemen.

In ieder geval, zonder moderne hervormingen stevende de Europese Unie af op onbestuurbaarheid. En dat zou zonde zijn.

BRUSSEL – Vlaams minister van Openbare Werken, Energie, Leefmilieu en Natuur Kris Peeters (CD&V) volgt Yves Leterme op als minister-president van de Vlaamse Regering. Dat schrijft althans Het Laatste Nieuws . De krant doet dat op basis van ‘een zeer goede bron’.

Wanneer de machtsoverdracht zal gebeuren, staat nog niet precies vast, maar het zal alleszins voor de Vlaamse feestdag van 11 juli zijn, meent Het Laatste Nieuws. Mogelijk gebeurt het al volgende week, tegelijk met de aanduiding van twee nieuwe CD&V-ministers. Hiermee maakt Kris Peeters (45) een blitzcarrière. Hij werd in 2004 door Yves Leterme weggehaald bij de zelfstandigenorganisatie Unizo. Bij de jongste verkiezingen werd Peeters voor het eerst verkozen in de Kamer. (lob)

Bron: De Standaard Online, 21 juni 2007

Gisteren was het dan zover: federale verkiezingen. Wekenlang werden we bestookt met debatten, politieke tribunes, opiniepeilingen en dergelijke. Gisteren was het dan eindelijk tijd voor het échte werk: het volk mocht kiezen. En of ze gekozen heeft! 

De federale verkiezingen hebben toch enigszins het politieke landschap van België in de war gestuurd. De afstraffing van paar zag eraan te komen, en terecht. Maar dat sp.a-spirit een zwaardere rekening zou voorgeschoteld krijgen dan OpenVLD had wellicht niemand verwacht. Johan Vande Lanotte toonde zich zichtbaar aangeslagen. Niet verwonderlijk natuurlijk. Maar ook blauw kreeg natuurlijk de verwachte klappen. Met als gevolg dat Guy Verhofstadt toch wel duidelijk een stap op zij zet en het overlaat aan zijn “goede nieuwe jonge” ploeg. Jong is ze alleszins. Of ze goed is moet ze nog bewijzen.  Weinig wereldschokkend tot nu toe.

Maar wat dan van Lijst Dedecker gezegd. Slachtoffer van de a-democratie van nationale omroep om hem nergens uit te nodigen op politieke debatten. (Waar ik hem overigens volledig moet ik gelijk geven. Voor mij hadden deze verkiezingen meer weg van presidentsverkiezingen dan van parlementsverkiezingen.) Maar hij heeft bewezen dat hij wel degelijk een man is om mee rekening te houden. Blijkbaar houden de mensen wel van de tweede Van Rossem. Iedereen zijn eigen mening natuurlijk. 

Hoe moet het nu verder? Leterme heeft de bevolking mooie beloftes gedaan. Het volk heeft hem dan ook volledige “carte blanche” gegeven. Justitie en Financiën, de staatshervorming,… . Het worden harde noten om te kraken voor de man met een historisch aantal voorkeurstemmen. De eerste harde noot om te kraken wordt wellicht de coalitievorming. Of beter gezegd, wat Leterme met een toekomstige coalitie kan realiseren van zijn beloftes. Als je Frank Vanhecke moet geloven niet al te veel. Als Leterme zijn woord kan houden, dan worden het een historische legislatuur. Met een “staatshervorming van formaat” op kop.   

Lees de rest van dit onderwerp »

Gisterenavond had ik eindelijk eens de tijd om een politiek debat naar aanleiding van de verkiezingen van 10 juni goed te volgen.  Het was een mooi debat op de nationale omroep. Veel mooier dan dat van vorige week tussen Yves Leterme en Guy Verhofstadt op VTM. Waar het toen om persoonlijk gekibbel ging, vormde inhoud gisterenavond het discussiepunt. Het mocht er wel eens van komen dacht ik zo. 

Het was een mooi maar moeilijk debat. Enfin, dat denk ik toch. Voor zij die zich niet meteen sterk interesseren in politiek maar er toch wilden naar kijken was het denk ik iets té inhoudelijk. En dan moet ik me aansluiten bij de analyse van Ruud Hendriks, taaladviseur van de VRT. Yves Leterme heeft het in zijn betogen steeds over ‘de mensen’. Gisteren waren zijn argumenten voor ‘de mensen’ dan misschien ook moeilijker te volgen. Hij klampte zich vast aan abstracte taal, veel cijfers en een zakelijk voorkomen. Daartegenover ontpopte Johan Vande Lanotte zicht dan als een politicus ‘van het volk’. Hij hield het bij simpele voorbeelden die voor iedereen begrijpbaar waren. Uit de nabeschouwing bleek overigens dat Johan Vande Lanotte bijzonder weinig aan het woord kwam, maar blijkbaar wel als winnaar van het debat naar voor geschoven werd. Als er al een winnaar was, wat voor mij het geval niet was. Guy Verhofstadt, ja, dat is een geboren redenaar en debater, dat hoeft geen betoog meer. Gisteren bleef hij dan ook goed in zijn rol, veel beter dan het debat op VTM.  

De nabeschouwing op Canvas heb ik dan ook maar meegenomen. Drie Ministers van Staat (Bruno Tobback, Annemie Neyts en Miet Smet), drie hoofdredacteuren én Ruud Hendriks mochten vanuit verschillende oogpunten een oordeel vellen over het debat. Bij de Ministers van Staat sloeg Miet Smet (CD&V) volgens mij een mal figuur. Ze overtuigde mij totaal niet, en dat is toch een minpunt voor Leterme. Tobback deed het echter wel overtuigend, maar ik had van hem ook niet anders verwacht. 

We zitten nu écht in de laatste rechte lijn naar 10 juni. Sommigen vinden de uitslag voorspelbaar, alsook de coalitievorming. Ik vind dat echter niet. Er blijkt toch nog wat chemie te zitten in de kleurencombinatie rood-blauw. Leterme sprak zich gisteren ook duidelijk uit over een coalitie met Groen!: onaanvaardbaar. Maar wat wil je ook. Leterme heeft persoonlijk de boeren teruggehaald van bij OpenVLD, een coalitie met Groen! lijkt dan ook moeilijk te worden. Bovendien was hij ook duidelijk over zijn kartel met N-VA: kartel boven de postjes. Een ander antwoord had me verbaasd. 

Ik vind het heerlijk, die strijd op het scherpst van de snee. Maar ik weet nu zelf nóg niet op wie ik ga stemmen. Het Kieskompas vertelde me dat ik oranje kleur. Doe de stemtest vond dan weer dat ik een blauw kleurtje heb. Vreemd.

Zondagavond verschenen Johan Vande Lanotte en Yves Leterme ten tonele bij het Één-programma ‘Debby & Nancy’. Wellicht geen van beiden er zich van bewust (of juist wél) welke hetze dat weer op gang ging brengen in de media. 

De Standaard wijdde er zelfs een poll aan op hun forum: “Horen toppolitici thuis bij Debby en Nancy?”. Ik vraag me af waarom ze er niet zouden thuishoren. Blijkbaar is drievierde van de stemmers op die stelling het niet met mij eens.Politieke figuren zijn meer dan ooit mediafiguren geworden. De media is immers voor hen hét medium bij uitstek om kiezers voor zich te winnen.Sommigen beweren dat politici daarmee hun geloofwaardigheid verliezen. Voor mij verliezen ze enkel hun geloofwaardigheid wanneer ze in hun functie van politicus een blunder begaan. Daar wordt voor mij de rekening gemaakt. Maar ze verliezen voor mij hun geloofwaardigheid niet door zich van hun meest menselijke kant te tonen, integendeel. Hun geloofwaardigheid kunnen ze echter wel verliezen door te verklaren dat politici zich beter wat minder op het scherm zouden laten tonen en met het serieuzere werk zouden bezighouden, en dan zelf zondigen tegen hun principe.  

Het blijft me een raadsel waarom iedereen er zo’n probleem van maakt.