Vrijdagmiddag vertrokken we vanuit Port Canaveral in Florida. De Monarch of the Seas was onze thuis tijdens deze driedaagse cruise. Het schip biedt plaats aan bijna 3000 passagiers en is bijna een dorp op zich. Meerdere restaurants en bars, zwembaden, jacuzzi’s, cinemazaal, concertzaal, casino, spa, fitness center,… Je bent heus al enkele uren zoet om de hele boot te leren kennen en je weg te vinden!

Monarch of the Seas

Monarch of the Seas - Upper deck

De eerste bestemming van de cruise was Nassau, de hoofdstad van de Bahamas. Nassau ligt op het eiland New Providence en heeft een aantrekkelijke haven en kleurrijke architectuur. ‘s Winters schommelt de temperatuur tussen de 20 en de 25 graden. Dat was ook het geval toen wij daar waren, maar zoals je op de foto’s kunt merken, kregen we weinig zonneschijn. Toch was het leuk vertoeven bij zo’n temperaturen die ik in januari in ieder geval niet gewoon ben.

Nassau, Bahamas

Op een nabijgelegen eiland, Paradise Island, ligt wellicht de grootste toeristische trekpleister van de eilandengroep. Het toeristencentrum Atlantis bevat een exclusief hotel, het grootste casino van het Caribisch gebied, waterparken, een winkelcentrum en een groot aquarium onder het hotel.

Paradise Island, Bahamas

Paradise Island, Bahamas

Atlantis

Bij zo’n cruise is het weer een bepalende factor. Op dat vlak hadden we het alvast niet getroffen. Hoewel de temperaturen best aangenaam waren voor de tijd van het jaar, was het de ganse trip bewolkt en stormachtig. De tweede bestemming van de boot was het paradijselijke strand van CocoCay, een privéstrand enkel en alleen voor cruiseschepen, maar de aankomende storm gooide roet in het eten. ‘s Morgens zat er een brief onder de deur om ons te melden dat het niet mogelijk was aan te meren. Daardoor verkoos de kapitein om in open zee te blijven. Gelukkig valt er op zo’n boot veel te beleven, maar toch was dit een kleine teleurstelling.

Om helemaal te relaxen en je op je wenken te laten bedienen is zo’n cruise zeker voor herhaling vatbaar. Maar dan zou ik wel kiezen voor een iets langere cruise in volle zomer.

Alle foto’s van de cruise naar de Bahamas zijn terug te vinden via Flickr: klik! Later volgt nog een verslag van onze roadtrip naar Chicago!

Het was natuurlijk de bedoeling om die drie weken ten volle te benutten. Het vooropgestelde programma zag er veelbelovend uit. Met haar familie hadden we een cruise naar de Bahamas gepland en we zouden ook een heuse roadtrip maken tussen Troy, AL en Chicago, IL!

In de volgende posts breng ik verslag uit over deze trips!

Gisterenavond werd de Belgische premier Herman Van Rompuy door zijn collega’s benoemd tot de eerste Europese president. De Europese ‘president’ is de permanente voorzitter van de Europese Raad van staatshoofden en regeringsleiders en is een functie die gecreëerd werd in de schoot van het Verdrag van Lissabon. Van Rompuy werd de laatste weken steeds nadrukkelijker naar voor geschoven als de gedoodverfde kandidaat. Hoewel de tegenwind de laatste dagen sterk toenam werd onze eerste minister toch door zijn collega’s gekozen. Eat this, Britain!

Voor- en tegenstand

Stichtend lid België mag dus de eerste permanente voorzitter van de Europese Raad leveren. De Europese Unie keert daarmee als het ware terug naar zijn roots. De kwaliteiten van Van Rompuy als consensusfiguur waren zijn grootste troef. Meermaals werd gezegd dat, wanneer je België kan samenhouden, je ook wel een Europese Unie van 27 lidstaten in het gareel moet kunnen houden. De grijze en nogal saaie uitstraling die Van Rompuy heeft bleek dan weer de grootste tekortkoming te zijn. Vooral de Britse tabloidpers had het niet zo voor de man van de cijfertjes en de rustige vastheid. Want rust roest, en is het die weg dat Europa wil inslaan? De argument pro en contra Van Rompuy zijn begrijpelijk. Maar bij de 27 staats- en regeringsleiders was er maar één kandidaat waarover consensus was, en dat is onze eerste minister. Laten we hem dus nu vooral een kans geven zijn functie te vervullen én er vooral ook een eigen invulling aan te geven.

België de grootste verliezer?

Donderdagnamiddag was de Belgische eerste minister nog paraat in de Kamer van Volksvertegenwoordigers voor het vragenuurtje. Hij gaf aan dat hij de heisa rond zijn nakende benoeming als Europees president met gemengde gevoelens aanschouwde want dat hij ook in België nog een grote verantwoordelijkheid had. Terecht, want misschien wordt België zelf wel de grootste verliezer van de benoeming van haar eerste minister. Enerzijds is het allemaal heel simpel want het kan niet anders dan dat Yves Leterme terug postvat in de Wetraat 16. Met 800.000 stemmen is hij nog steeds de verkozene van het volk om daar te zitten. Leterme is de enige logische oplossing. Anderzijds maakt dat het ook net heel moeilijk voor België want Leterme is misschien niet de meest wenselijke oplossing. Van Rompuy had in benarde economische en financiële tijden gekozen voor een rustige vastheid. En op politiek vlak werden zijn diplomatieke en bemiddelende vaardigheden gesmaakt. Kortom, de rust was weergekeerd waar het na het vertrek van Yves Leterme als eerste minister alles behalve rustig was. De hete hangijzers, zoals BHV en de staatshervorming, zijn nog steeds niet opgelost. Hopelijk heeft Leterme eindelijk uit zijn fouten geleerd en kan hij met goede moed zijn oude taak hervatten. Hopelijk voor een politiek die niet gebaseerd is op rancune maar met zin voor overleg en compromis.

Van Kamervoorzitter tot eerste Europese president

De man die twee jaar geleden nog Kamervoorzitter was moest in allerijl de Belgische politiek redden en Yves Leterme depanneren in de Wetstraat 16. Zijn fin de carrière draaide dan al iets anders uit dan gedacht. Nu is diezelfde man de eerste permanente voorzitter van de Europese Raad. Het is wellicht een carrièreswitch die Herman Van Rompuy zélf nooit meer had durven dromen. Het zijn net zijn verdiensten als eerste minister van België waardoor Herman Van Rompuy zo gewaardeerd wordt door zijn collega’s . Als hij België kan samenhouden, dan moet hij hopelijk ook Europa kunnen verenigen. De man die als Kamervoorzitter twee jaar geleden nog fin de carrière was, mag nu de lijnen van de Europese Unie uittekenen. Veel succes, Herman!

Mijn studentenjaren aan het departement HABE lijken soms al eeuwigheid voorbij. Toch denk ik er tijdens mijn prille werkervaring met weemoed aan terug. Het was een fantastische periode, maar ik sus me met de gedachte dat er aan ieder hoofdstuk in het leven positieve en minder positieve aspecten zijn. Zo ook met het studenten- en werkleven. Ik kijk dus met een brede glimlach terug op een afgesloten hoofdstuk, en kijk met een nóg bredere glimlach vooruit naar wat komen mag. Voor de sympathieke redactie van BeHa-info neem ik met veel plezier de pen ter hand en bericht ik jullie over mijn eerste werkervaring in het post-HABE tijdperk!

Een ommetje langs de VS

In 2008 studeerde ik af als bestuurskundige aan HABE. Ik verliet het departement niet meteen voor een eerste job, maar koos voor een totaal andere uitdaging. Samen met Korneel Warlop studeerde ik via het programma Complementaire Internationale Studie van de Hogeschool Gent aan Troy University in de Verenigde Staten. Er kruipt maanden voorbereiding in zo’n buitenlandse studie maar de ervaring was onschatbaar. Nog dagelijks denk ik terug aan de tien maanden in de Verenigde Staten. Voor een relaas van ons verblijf in de VS moet je even het archief van BeHa-info induiken, want vorig academiejaar penden we regelmatig een kort verslag van onze belevenissen neer. Voor zij die geïnteresseerd zijn in een buitenlandse studie via CIS heb ik maar één advies: doen! Laat je niet afschrikken door de administratieve rompslomp. Alles komt heus wel op zijn pootjes terecht en bovendien staat er wellicht een enthousiast en behulpzaam team op je te wachten in het buitenland (althans in Troy).

‘t Is crisis!

Na vier jaar bestuurskunde en tien maanden in de Verenigde Staten was het tijd voor een volgende stap. Bij de terugkomst in mei van dit jaar kondigde zich immers een nieuwe episode in het leven aan. Het studentenleven liet ik definitief achter me en ik stapte schoorvoetend het professionele leven in. De zoektocht schrikte me aanvankelijk toch wat af. De berichtgeving vanuit de arbeidsmarkt was voor werkzoekenden weinig hoopgevend: crisis, ontslagen, afvloeiingsplannen, herstructureringen,… Het beloofde dus een zware periode te worden. Toch had ik er veel zin in! Tegen de verwachtingen in verliep de zoektocht naar een job goed. Amper tien dagen na mijn terugkeer uit de VS kon ik aan de slag als coördinator brandweerhervorming bij WOBRA vzw (voluit het West-Vlaams opleidingscentrum voor brandweer-, reddings-, en ambulancediensten). Een mooi beloonde thesis over de brandweerhervorming was voor mij de gedroomde referentie en bijgevolg doorslaggevend bij de sollicitatie. Het is voor mij de geknipte eerste werkervaring: een zeer korte zoektocht naar een job, een jobinhoud waar ik al heel wat kennis over had, werkzaam in een klein team en heel toffe collega’s. Bovendien krijg ik de kans om met een diversiteit aan mensen te werken op een al even grote diversiteit van beleidsniveaus.

Brandweerhervorming: terug naar af?

Net nu de evaluaties van 10 jaar politiehervorming gepubliceerd worden is het tijd om ook de organisatie van de brandweerdiensten in België te hervormen. Hoewel de media-aandacht voor die laaste een stuk kleiner is dan voor de politiehervorming, is ze net zo belangrijk en ingrijpend. Net zoals de zaak Dutroux bij de politiehervorming, was er ook een groot incident nodig om de beleidsmensen wakker te schudden en warm te maken voor een brandweerhervorming. Wellicht herinnert u zich ook nog de verwoestende gasexplosie in Gellingen in 2004. Die ramp legde heel wat pijnpunten bloot in de werking en de organisatie van de brandweerdiensten: de coördinatie van de hulpverlening verliep niet vlot, de organisatie van de brandweerdiensten vertoonde hiaten en er was een onvoldoende kennis over de risico’s op het terrein. Het was de aanzet voor een grondig debat. Drie jaar later in 2007 werd een wettelijk kader gecreëerd voor de hervorming van de civiele vieligheidsdiensten. Nu, twee jaar na het wettelijk initiatief en al weer 5 jaar na de gasramp wordt het ook tijd voor een volledige omzetting in de praktijk. Sommige deelaspecten werden gerealiseerd, maar van een échte hervorming kon er geen sprake zijn zolang er geen brandweerzones met rechtspersoonlijkheid waren. Die overgang werd de laatste maanden intensief voorbereid en moet tegen eind december 2009 afgewerkt zijn. Wanneer de hervorming er effectief komt, is momenteel koffiedik kijken. De politiehervorming leert ons dat de hervorming van dergelijke institutie handenvol geld kost. En budgettair zijn het niet de meest rooskleurige tijden. Terwijl de hervorming van de civiele veiligheid nog een prioriteit was in de State of the Union van toenmalig premier Leterme in 2008, repte huidig premier Van Rompuy er met geen woord over in zijn toespraak… En dat was geen goed teken. Minister Turtelboom kondigde op de Dag van de Brandweer op 18 oktober aan dat er geen financiële middelen zijn om van start te gaan met de brandweerzones met rechtspersoonlijkheid. Een klap in het gezicht van de vele duizenden brandweermannen en -vrouwen in België die hoopten op een “grote” brandweerhervorming.

Het was inderdaad een afschuwelijk beeld. In een duel ging Axel Witsel op het been van Wasilewski staan. De gevolgen waren niet om aan te zien. Een dubbele open scheen- en kuitbeenbreuk voor de ongelukkige Pool. De krantencommentaren waren vandaag niet mals voor de jonge Axel Witsel. “Er hangt bloed aan de Gouden Schoen” vond ik dan wel de opmerkelijkste. Witsel werd vandaag met andere woorden aan de schandpaal genageld. Hoe meer je de bewuste beelden bekijkt, hoe terechter de kritiek ook lijkt. Witsel gaat duidelijk niet voor de bal en trapt gretig door. De regerende Gouden Schoen verontschuldigde zich tegenover Wasilewski en zijn entourage, maar Steven Defour of Mohamed Sarr hadden weinig medelijden. Defour had het in zijn egoïstische zelve alleen maar over de voorafgaande fout op zichzelf en Sarr wist er niet veel meer op te zeggen dan “dat zo’n dingen nu eenmaal gebeuren op het voetbalveld”.

De afschuwelijke tackle is bovendien ook de pijnlijke apotheose van de vete tussen Anderlecht en Standard. Vooral sinds de testmatchen van vorig seizoen zit het er bovenarms op tussen beide teams, hun spelers en hun besturen. Het is een gevecht om de grootste club van België te zijn die op het scherpst van de snee gespeeld wordt. Na de zaak Van Damme lijkt de wedstrijd van gisteren dus een triest hoogtepunt.

Misschien keert Wasilewski ooit nog terug op een voetbalplein, toch denk ik niet dat hij ooit nog een degelijk niveau zal halen. En ook Witsel gaat een moeilijke periode tegemoet. Uiteraard staat er hem een lange schorsing te wachten en een mentaal lastige tijd. Misschien wordt die schorsing wel langer dan normaal, aangezien de voetbalbond wellicht een voorbeeld wil stellen. Er gebeuren wel meer zo’n dergelijke aanslagen op een voetbalveld, van de laagste tot de hoogste regionen, maar dit keer zijn de gevolgen wel heel erg. En dat zal zich dus morgen vertalen in een serieuze schorsing voor onze Gouden Schoen.

Ondertussen zijn we al een aantal weekjes verder, maar toch wilde ik jullie de foto’s niet onthouden. Klik op de eerste foto om beeldmateriaal te zien van Jenna’s verblijf in België en op de tweede foto voor het beeldmateriaal van ons bezoek aan Parijs!

Jenna visits Belgium

Parijs

Het studentenleven ligt ondertussen definitief achter me. Op 21 mei keerde ik terug uit de VS, op 25 stond een sollicitatie op het programma en op 1 juni kon ik al aan de slag. En ik moet toegeven, dat was een hele snelle en bruuske omschakeling. Ik moest helemaal terug gewoon worden aan het leven thuis. Ik had toch immers 10 maanden in een ander land geleefd op een studentenkamer op campus. Bovendien moest ik er al snel een ander werkritme op na houden. Het moet gezegd, het werkritme in Troy was niet ondraaglijk hoog. Nu is dat toch heel anders. U hoort het al, echt weinig tijd om te langzaam te “adapteren” aan mijn “gewoon” leven was er niet. Enerzijds was dat dus niet makkelijk, anderzijds ben ik heel blij dat ik zo snel aan het werk kan. Want vele vrienden hebben het toch moeilijk om een geschikte job te vinden. Dus ben ik dolgelukkig dat ik vanaf 1 juni centjes kon verdienen! Niet alleen ben ik tevreden centjes verdien, ik ben ook tevreden over het inhoudelijke van de job. Ik kon aan de slag als Coördinator Brandweerhervorming voor het provinciebestuur van West-Vlaanderen. De job sluit volledig aan op mijn thesiswerk, en dat was ook de bedoeling als startjob. Voorlopig gaat het om een tijdelijke opdracht tot 31 december 2009. U hoort het al, ik ben een tevreden mens!

En bovendien heb ik prachtige vooruitzichten! Op 7 juli, dinsdag dus, komt Jenna naar België (voor zij die niet mee zijn in het verhaal, Jenna is mijn Amerikaanse vriendin). Ze komt voor twee weken op bezoek. Tripjes naar Nederland (voor de poolparty/reünie van een aantal Europese kompanen in Troy), 4 dagjes Parijs en een aantal Belgische steden staan op het programma! We kijken er beiden natuurlijk heel erg naar uit!

Stof genoeg dus voor een nieuwe blogpost in de komende weken! Tot dan!